De Friese Stabij of Stabijhoun behoort tot de Nederlandse hondenrassen.

Hij is van oorsprong afkomstig uit het Friese Woudengebied.

Uiterlijk

Een stabij is een staande jachthond (F.C.I. Classificatie 7 nummer 222) die langer is dan hij hoog is.

Ook de kop dient in verhouding tot het lichaam langer dan breed te zijn.

De vacht bestaat uit halflang haar, zwart-wit, bruin-wit of oranje-wit. Driekleur is ongewenst (zwart-bruin-wit).

De kop is meestal eenkleurig waarbij een witte bles kan voorkomen. De staartpunt is wit. De mate van de zwarte of bruine platen op de witte ondergrond varieert sterk.

De stabij heeft een rechte rug.

De oren zijn hangend in een zgn. troffelvorm (iets wat alleen bij de Stabij en Wetterhoun van toepassing is).

De schofthoogte voor reuen is 46-55 cm en voor teven 44-53 cm.

De ogen zijn donkerbruin indien de grondkleur zwart is en lichtbruin indien de grondkleur bruin of oranje is.

De borstkas is vrij breed met wat uitstaande voorpoten (voor de ontwikkeling van de borstkas is het leren lopen naast de fiets een goede optie. Dit mag echter niet meteen als pup!).

De neus is zwart bij grondkleur zwart en bruin bij grondkleur bruin of oranje

Karakter

Aardige, zachte, aanhankelijke huishond, niet agressief, niet bijterig, leergierig en schrander doch wel wat eigenzinnig. Het is geen schoothondje.

Een continue consequente opvoeding is zeer essentieel.

Hij is open en onbevangen (gaat graag nieuwschierig op alles was nieuw is af) heeft echter wel een sterke band met zijn baas.

De meeste Stabij’s hebben een zeer sterke “Will to please”. Een echte speelkameraad die graag buiten is maar ook zeer goed als huishond kan functioneren. Veel beweging blijft echter wel noodzakelijk aangezien Stabij’s veel energie hebben die ze kwijt moeten.