Over de geschiedenis van de Friese Stabij of Stabijhoun bestaat veel onduidelijkheid. Er wordt van dit ras melding gemaakt eind 18e eeuw.

Vermoed wordt dat van een middeleeuwse soort via kruising met de spanjoels, die via de Spaanse soldaten gedurende de 80-jarige oorlog in Nederland kwamen, de uiteindelijke Friese Stabij is ontstaan.

Vanaf 1800 werd de stabij voor verschillende doeleinden gebruikt door de bewoners van het platteland.

Met name het jagen, opjagen en apporteren van klein wild behoorde tot zijn taken. Ook het doden van prooi moest hij onder de knie hebben voor met name de bunzingjacht.

Rond het erf van de boerderij moest de stabij jacht maken op het ongedierte dat alom aanwezig was, muizen, ratten en mollen.

Door de armoede van rond 1900 werd het mollenvangen ook beroepsmatig uitgeoefend en de stabij was hiervoor uitermate geschikt.

Menig mollenvanger verdiende een aardige cent bij dankzij de geweldige inzet van zijn hond.

De eerste jaren van de 20e eeuw kon men de Friese mollenvangers door heel Nederland tegenkomen, op de fiets met de hond meestal achterop in een aardappelkist.